Żegnamy Przedszkole.

Ledwie żeśmy się urodzili,

już do żłobka nas nosili.

 Do łóżeczka układali,

 kołysanki nam śpiewali.

 Kiedy łezki nam leciały,

to nas panie pocieszały.

Ach!Gdy kołyska była już mała,

 to mama do przedszkola nas zapisała.

 Ale dzieci tutaj w koło,

będzie chyba nam wesoło.

 Maluchami nas nazywają,

zabawki do rączek dają.

 Zabawki sobie podajemy,

 a przy zabawie się poznajemy.

Dzień za dniem nam szybko leci,

 coraz większe są z nas dzieci.

 Roczek minął, a z naszej sali,

 do innej wygnali, średniakami nazwali.

 Och, już panie się martwiły,

 nie wszystkie dzieci grzeczne były

. Przecież już się dobrze znamy,

 paniom zmartwień dostarczamy.

Dziwne, poznaliśmy się i szkoda,

bo przenoszą nas, co za moda?

 Do starszaków już nas dali,

 teraz więcej będą wymagali.

 Zabawki jednak nas kuszą,

 do nauki nas nie zmuszą.

 Okrutny czas, tak szybko leci,

 znów nas przenoszą, do starszych dzieci.

 Rok się rozpoczął, a my już poważni,

 jesteśmy starsi ale czy odważni?

 Obowiązki na nas nakładają,

do pisania i czytania nas zmuszają.

 Zabawki kochane odłożyć musimy

, jesteśmy już duzi i się uczymy.

Literki panie nam pokazują,

 na tablicy je również rysują.

 Codziennie pisanie ćwiczymy,

 chętniej się też czytać uczymy.

 Tak mało nam czasu zostało,

 a jeszcze pobawić by się chciało.

 Już nie długo wakacje czekają,

 a potem nas do szkoły wzywają.

 Lecz zanim z przedszkolem się pożegnamy,

 powiemy wierszyki i zaśpiewamy.

 Na takiego małego jak My człowieka,

 dorosłe życie już na nas czeka.