Kto święto wymyślił, że pracować musimy,
porządki, ogromne zakupy do domu znosimy.
Panie zabiegane, pod nosem coś mamroczą,
panowie wieją z domu gdzie ich oczy poniosą.
Narazić się łatwo i to bez żadnej przyczyny,
w domu królują kobiety, kochane dziewczyny.
Bałagan robią, my sprzątać po nich musimy,
szykują góry jadła, my koszty zaś ponosimy.
Lepiej odpocząć można w parku na ławce,
opalać twarz, oglądać motyle, małe latawce.
Pomarzyć o spokoju, że wszystko już zrobione,
wyjść sobie na spacer, zabrać dzieci i żonę.
Ech, marzenia, realia szybko do nas wracają,
nie dają spokoju, już do sprzątania wołają.
Zbliżają się święta, zostały jeszcze godziny,
ten czas poświęcimy sobie, dla całej rodziny.
Przy stole, wspólnie wszyscy się spotkamy,
podzielimy święconkę, życzenia sobie poskładamy.
Życzmy więc zdrowia, uśmiechu co niemiara,
to święto rodzinne, tradycja i taka jest nasza wiara
Wierszokleta czy Poeta? 